Wat met die bedelaar op straat?

Wat met die bedelaar op straat?

De voorbije drie maanden liep ik bijna elke dag langs dezelfde bedelaar. Het is een Nigeriaanse man die enkele jaren geleden in Europa toekwam als asielzoeker en helaas nu aan het einde van zijn juridische strijd om asiel is gestrand met een negatief antwoord. Hij bedelt aan de lokale supermarkt en helpt mensen hun boodschappen naar de auto te brengen. Laatst vertelde hij me fier dat zijn vriendin in verwachting is.

Regelmatig als ik op het punt sta langs hem te lopen, voer ik een kleine interne strijd. “Sla ik weer een praatje? Ik weet eigenlijk niet altijd goed wat zeggen… Zou ik gewoon dag zeggen en verderlopen? Of geef ik nog eens wat kleingeld? Misschien kan ik zorgen dat hij me niet ziet? Nee, dat zou Jezus nooit doen. Allez, dan toch maar een praatje.“ Dit gebeurt niet altijd; soms wandel ik helemaal niet-zelfbewust en vol naastenliefde naar hem toe. Maar helaas komt het toch regelmatig voor dat ik niet zoveel zin heb om aandacht te geven aan deze man, of anderen zoals hem. Daarom is de vraag “wat zou Jezus doen?” zo belangrijk: onze gevoelens zijn namelijk typisch een inferieure motivatie voor daden van liefde. Als we alleen zouden helpen als we er echt zin in hebben, dan zou het er niet vaak van komen.

Terwijl zijn discipelen regelmatig Jezus probeerden af te schermen van ‘het gepeupel’, liet hij zich graag storen tijdens zijn bezigheden, hoe belangrijk die ook waren. Hij was helemaal niet zelfingenomen en was altijd flexibel met zijn tijd. Of er nu kleine kindjes bij hem gebracht werden te midden van zijn recentste geniale preek, of dat er een bedelaar hem om hulp riep terwijl hij onderweg was naar Jeruzalem voor zijn finale confrontatie met de religieuze leiders, altijd nam Jezus tijd om te luisteren en te helpen. Het gaat zelfs zo ver dat er tot tweemaal toe iemand stierf omdat Jezus ‘treuzelde’ (Markus 5:21-43; Johannes 11). Wij zouden Jezus beschuldigen van zware nalatigheid als hij onderweg naar een doodziek meisje zou stoppen voor een babbel met een vrouw met chronische bloedingen en later zou blijken dat hij daardoor te laat was en het meisje was gestorven. Die vrouw was al 12 jaar ziek. Ze had toch wel nog wat langer kunnen wachten, nee? Jezus had duidelijk niet de juiste prioriteiten! Of toch?

Die afspraak met een vriend. Die trein die we moeten halen. Het verlangen om na een lange dag ons thuis in de zetel te storten. Zijn die zó belangrijk dat we niet even aandacht kunnen geven aan iemand die het nodig heeft en daarbij riskeren dat we wat later zullen zijn? Laten we het voorbeeld van Jezus heel serieus nemen. Als we dat niet zouden doen, waarom zouden we onszelf dan nog christenen of ‘volgelingen van Jezus’ noemen?

Laten we ons voornemen om in navolging van Jezus ons af en toe eens te laten ‘storen’ door iemand die onze aandacht nodig heeft.

Door die bedelaar op straat. Of door die collega die over zijn problemen begint te vertellen net als je op het punt staat om naar huis te vertrekken. Of door de buur die opnieuw je rustige namiddag in de tuin verstoort om te klagen over de laatste pietluttigheden. Jezus radicaal volgen is niet (enkel) een kwestie van grote heroïsche daden, maar begint in het dagdagelijkse leven.

Waarom zou God grote daden voor u voorbereiden als u niet getrouw bent in de kleine daden?

En wat met dat meisje dat Jezus had laten sterven? Hij is haar doodleuk gaan opwekken uit de dood…

P.S.: Wat helpt bedelaars eigenlijk écht?

Vaak negeren we bedelaars met het excuus dat we niet weten of we hen wel echt kunnen helpen. En dat is een goede vraag. Wat hebben bedelaars en daklozen nu écht nodig?

In mijn ogen zijn er 3 niveaus van nood bij deze mensen. Het eerste en meest primaire niveau is hun fysieke nood. Zoals elke mens moet de bedelaar die op straat leeft eten, drinken en zich beschermen tegen weer en wind om te overleven. Daarom bedelen ze ook, om in deze primaire noden te voldoen. Kleingeld geven of uw lunch delen is dus vaak zeer welkom, ook al voorziet dit enkel in hun meest primaire nood en zal er hierdoor op lange termijn niet veel veranderen. Langs de andere kant vergt dit niet zoveel van u als weldoener. En ja, sommigen kopen bier met uw kleingeld.

Een stapje hoger in de rangorde staat de emotionele nood van deze mensen. Veel bedelaars zijn chronisch dakloos en arm vanwege het stuklopen van relaties en het gebrek aan stabiele mensen die om hen geven en hen steunen. Hierin kan u (beginnen te) voorzien door niet gewoon centjes naar de mensen te werpen, maar door een gesprek aan te knopen en te luisteren. En de volgende keer opnieuw. En opnieuw. Dit vergt natuurlijk veel meer van u, want u moet uw kostbare tijd met hen doorbrengen en zelfs oprecht proberen te luisteren. Maar na verloop van tijd voelt u misschien uw medeleven voor deze mensen groeien en komen er kansen om meer ingrijpende hulp te verlenen dan het gewoonlijke kleingeld.

Op het hoogste niveau staat de geestelijke nood van deze mensen. Jezus staat erom bekend dat hij rondhing met de zwakken en het uitschot van de maatschappij en hun levens radicaal veranderde. En dat is natuurlijk helemaal wat deze mensen nodig hebben: een radicale verandering. Als u zowel hun fysieke als emotionele noden aandacht geeft, krijgt u misschien ook de kans om deze mensen uw beste vriend Jezus te laten ontmoeten en een mogelijk blijvende positieve verandering te bewerkstelligen in hun huidige en eeuwige levens.

Tim Brys

Tim en zijn vrouw Naomi vertrokken eind 2015 naar 'de jungle' van Duinkerke om de vluchtelingen ginds te helpen met fysiek en geestelijk voedsel. Sindsdien zijn ze meer en meer betrokken in vluchtelingenwerk in binnen- en buitenland.

Deze post heeft 3 reacties

  1. Tim, ik denk dat er bij de bedelaars die we in België zien in het straatbeeld gradaties zitten, er zijn er inderdaad die hulp nodig hebben zoals jij beschrijft maar er zijn er meer die daar zitten omdat ze uitgebuit worden en ik denk niet dat we deze mensen rechtstreeks kunnen helpen, ik heb mij al dikwijls afgevraagd hoe we deze mensen kunnen bereiken en ik denk dat dit een taak is van de overheid om deze uitbuiting aan te pakken en wij kunnen daar weinig aan doen en spijtig voor die bedelaar die het echt nodig heeft want net daarom lopen veel mensen deze voorbij.

    1. Zij die uitgebuit worden hebben denk ik nog meer onze aandacht en hulp nodig. De overheid heeft zijn rol inderdaad te spelen en kan maffia en dergelijke aanpakken waar gewone burgers dat niet kunnen. Maar als gewone burger kunnen we dus elke bedelaar, echt of uitgebuit, de aandacht geven die ze als persoon nodig hebben.

  2. Fijn dat hier aandacht voor is… Ik zie in Gent veel bedelaars zitten, dagelijks op dezelfde plaats… Ik denk dat het geen vrije mensen zijn… Ik weet het niet zeker… Hoe kunnen zij ooit geholpen worden?

Geef een reactie

Sluit Menu