Angst voor de vluchteling

Angst voor de vluchteling

Er heerst heel wat angst in Europa tegenover vluchtelingen. Er is de angst dat ze een bedreiging vormen voor ons continent, dat ze onze jobs zullen afpakken, en dat de Islam Europa zal overnemen. En er is vooral de angst dat we terroristen met open armen aan het ontvangen zijn. Deze angst wordt schijnbaar bevestigd door de recente, spectaculaire aanslagen in Europese steden en vindt zijn weerslag in onze politiek, aangezien sommige politici er handig munt uit slaan, en de rest van het politiek spectrum toch een beetje moet volgen om stemmen te behouden. Deze politici nemen vervolgens ter bescherming van onze levens (of eerder levensstandaard) bepaalde maatregelen, die helaas dramatische gevolgen hebben voor de vluchtelingen. Deze worden bijvoorbeeld vastgezet in mensonterende vluchtelingenkampen op Griekse eilanden, of nog erger, met Europees geld in Libië gehouden, waar ze elkaar moeten verkrachten voor eten en op slavenmarkten verkocht worden. Hoe verder van ons bed de problemen, hoe vrediger wij kunnen slapen.

Nochtans moet men zich afvragen of deze angst voor terroristen onder de vluchtelingen gegrond is. Als we kijken naar wie die recente aanslagen pleegden in Brussel, Parijs e.d., dan zien we dat de meesten personen zijn die reeds lang in onze landen wonen, en er vaak zelfs zijn opgegroeid, helemaal niet die recente vluchtelingen waar we zo bang voor zijn. Het zijn migranten van weleer of hun kinderen die deze terroristische aanslagen pleegden. En hoewel sommige van deze terroristen in Syrië zijn gaan vechten en met de vluchtelingenstroom Europa terug binnen zijn gekomen, moeten we ons eerder afvragen hoe het komt dat mensen die in Europa en niet in de Islamitische Staat opgegroeid zijn, ertoe in staat zijn om zo’n daden te stellen? Misschien ligt de oorzaak ten dele bij de manier waarop wij zijn omgegaan met de migranten van toen, die de terroristen van nu geworden zijn? Misschien als wij vandaag anders omgaan met de migranten van nu, zullen die de brave burgers en niet de terroristen van morgen worden?

Als volgelingen van Jezus willen we per definitie elke situatie aanpakken op een Jezus-manier. Ook zo in de vluchtelingencrisis. We laten ons niet leiden door angst, maar door Jezus. En Jezus zijn aanpak is even duidelijk als dat ze moeilijk is: liefhebben. Van je beste vriend tot je ergste vijand: liefhebben. En dat is niet de goedkope liefde waarbij ‘ik vriendelijk ben tegen jou als jij vriendelijk bent tegen mij’, maar de kostelijke liefde waarbij ‘ik het beste voor jou doe, zelfs als jij mij haat of verwerpt’. Als onze respons tegenover vluchtelingen minder is dan dat, dan creëren we problemen in de toekomst. Haat, angst en zelfs onverschilligheid zullen de gewone vluchteling niet helpen integreren, laat staan de radicale islamist van gedacht doen veranderen; liefde daarentegen ondermijnt haat en verandert levens. De overheid en de vluchtelingen zelf hebben zeker een rol te spelen in hun integratie, maar als de gewone man op de straat ze niet aanvaardt en zijn leven niet voor hen opent, zullen ze nooit integreren en zullen onze angsten zoals een zelfvervullende profetie uitkomen.

Dus, groet de vreemdeling in de straat, nodig de migrant in de buurt uit voor een maaltijd, vraag hem of haar hoe je kan helpen, en vertel hen over de liefde van Jezus.

Tim Brys

Tim en zijn vrouw Naomi vertrokken eind 2015 naar 'de jungle' van Duinkerke om de vluchtelingen ginds te helpen met fysiek en geestelijk voedsel. Sindsdien zijn ze meer en meer betrokken in vluchtelingenwerk in binnen- en buitenland.

Geef een reactie

Sluit Menu